Over Mij

Over mij – persoonlijk 

Ik ben Dorien Hendriks, verpleegkundige, begeleider en ervaringsdeskundige. En vooral iemand die heel lang heeft gedacht dat ze “gewoon meer wilskracht” nodig had,  terwijl het echte probleem veel dieper zat.

Ik begeleid vrouwen die gestopt zijn met afvalmedicatie (of gaan stoppen), zodat ze niet terugvallen in oude patronen van dwangmatig eten, diëten en eetbuien.

Want wat ik inmiddels zeker weet, is dit: afvallen kan lukken… maar als het onderliggende patroon niet verandert, ligt terugval op de loer. En dat is precies waar zóveel vrouwen na het stoppen van afvalmedicatie ineens mee geconfronteerd worden.

Mijn strijd begon al vroeg

Vanaf mijn kindertijd was ik bezig met mijn lichaam en met lijnen. Het werd een bekend ritueel: afvallen, aankomen, opnieuw beginnen. Steeds opnieuw hoop, en dan weer teleurstelling. En ondertussen groeiden stress, verdriet, onzekerheid en dat nare gevoel dat ik faalde .

Ik heb alles geprobeerd. Diëten, schema’s, gezonde regels, beloningen, shakes, pillen… echt alles. En elke keer dacht ik: nu gaat het lukken. Tot het weer terugkwam. Die drang. Dat stemmetje. Dat gevoel dat eten sterker was dan ik.

Afvalmedicatie: eindelijk werd het stil

Na jarenlang vechten besloot ik afvalmedicatie te proberen (GLP-1/GIP).
En eerlijk? Dat deed iets wat ik nauwelijks kende: het maakte het stiller in mijn hoofd.

Voor het eerst in mijn leven voelde ik dat het verslavende element zachter werd. De constante trek, het zoeken, het denken aan eten, het werd minder. Alsof mijn hoofd eindelijk ruimte kreeg. Dat gaf rust,hoop en inzicht. En ja: ik ben afgevallen.

In die periode heb ik ook mijn leefstijl aangepast. Ik bouwde mijn eigen routines op, passend bij mijn leven. Het voelde alsof ik opnieuw kon beginnen, maar dan op een manier die wél haalbaar was.

En toen stopte ik… en kwam de echte vraag

Toen ik met de medicatie stopte, kwam ineens die vraag die zó herkenbaar is voor veel vrouwen:

Hoe nu verder?
Hoe blijf ik vrij zonder die hulp?

Want wat als die oude patronen terugkomen?
Wat als mijn hoofd weer begint?
Wat als je weer moet gaan vechten?

Dat was voor mij het moment waarop ik besefte: als ik het nu niet bij de kern aanpak, blijf ik afhankelijk van iets buiten mezelf.

De echte doorbraak: vrijheid in keuze

In mijn zoektocht ontdekte ik een aanpak die me raakte, omdat het zó anders was dan alles wat ik kende. Een aanpak die zich richtte op verslaving .                                                                                                                                                                                                    Geen strengheid, geen verboden. Maar juist: bewust kiezen, vrijheid ervaren en verantwoordelijkheid nemen,  zonder oordeel.

En ik begon mezelf beter te begrijpen. Ik zag hoe het mechanisme werkte. Ik zag waarom ik steeds weer terugviel, en ik ontdekte iets dat voor mij een sleutel werd:

Elke keer dat ik mezelf iets verbood, ontstond er verzet.
En dat verzet voedde uiteindelijk het overeten.

Niet omdat ik zwak was, maar omdat het brein nu eenmaal zo werkt. Verboden dingen worden aantrekkelijker. Regels maken spanning. Spanning zoekt ontlading. En eten was jarenlang mijn uitweg.

Toen ik dat begon te doorbreken, kwam er rust. Echte rust.
Niet door harder mijn best te doen  maar door de strijd te stoppen.

Waar ik nu sta

Vandaag voel ik me vrij.
Geen foodnoise meer, geen obsessie. Geen constante onderhandelingen met mezelf. Geen eetdrang die mijn dag bepaalt.

Gewoon leven.
Met vertrouwen, helderheid en innerlijke rust.

En die vrijheid gun ik elke vrouw die jarenlang gevangen heeft gezeten in diëten, eetdrang of zelfverwijt.

Daarom heb ik Vrij van Diëten opgericht: een plek waar vrouwen leren om van binnenuit te veranderen, zodat eten niet langer de vijand is , maar gewoon een deel van een vrij leven.